Eigenlijk weet je al jaren van tevoren wat je verwachtte pensioendatum is. Een en ander zou dus geen verrassing moeten zijn. Je wist immers dat het er aan zat te komen, zelfs de precieze datum was al jarenlang bekend voordat een en ander een feit werd. Zo is het mij ook overkomen op 12 juni 2025. Op mijn werk heb ik lang nagedacht over verschillende dingen die overgedragen zouden moeten worden, en ook over verschillende dingen die ik weliswaar regelmatig uitvoerde, maar waarvan de noodzaak tot overdragen opeens aanzienlijk kleiner was. In mijn geval wist ik dat vrijdag 13 juni ’25 de eerste dag zou zijn dat ik recht op AOW zou hebben. In de jaren dat ik bij Royal Avebe heb gewerkt heb ik uiteraard een pensioen opgebouwd – ik heb begrepen dat het pensioenfonds van Royal Avebe op de eerste van de maand waarin je daadwerkelijk met pensioen gaat begint met het uitkeren van het pensioen zoals je dat hebt opgebouwd (ondertussen heb ik ook ontdekt dat die veronderstelling klopte).

Toch was week 24 van 2025 een behoorlijk bijzondere week. Op de maandag heb ik niet gewerkt (want het was de Tweede Pinksterdag), op de dinsdag had ik tussen 10:30 en 14:45 uur een drietal afspraken in het Martini Ziekenhuis in Groningen (geen ernstige zaken, maar je bent wel een vrijwel volledige dag kwijt). Op de woensdag kon ik nog snel wat dingen afwerken en aan het einde van die werkdag mocht ik mijn laptop inleveren.

Op de donderdag was er ’s ochtends het daadwerkelijke afscheid op de werkplek en later op de middags ‘drinks & bites’ op het terras van De Rietschans aan de oever van het Paterswoldsemeer in Haren. Ik vond het geweldig dat nagenoeg iedereen die ik had uitgenodigd ook aanwezig was. Niet alleen dat; het was een gezellige bijeenkomst. Herinneringen werden opgehaald en we hebben veel gelachen. Op vrijdag de 13e juni was ik jarig (en werd ik 67 jaar oud). Met andere woorden; tot en met de afgelopen donderdag vloog week 24 van 2025 in sneltreinvaart voorbij en op de vrijdag van diezelfde week realiseerde ik me opeens wat me overkomen was…

Voorafgaand aan mijn pensionering kreeg ik van mijn leidinggevende de vraag of ik na wilde gaan denken over een afscheidscadeau. Ik bedacht dat ik graag iets zou willen hebben dat ik ook ik zou kunnen zetten voor Birdeyes. Ik heb gekozen voor een draagbaar geluidsopnameapparaat waar ik bijvoorbeeld ook ‘field recordings’ mee kan gaan maken. Geweldig toch om zoiets te krijgen van de collega’s waar je jaren mee samen hebt gewerkt? Ik ben er heel erg blij mee. Nu nog oefenen, uitzoeken, en de handleiding lezen natuurlijk…

De voorgaande alinea suggereert een beetje dat een en ander me ‘is overkomen’ zonder dat ik het echt in de gaten heb gehad. Dat is natuurlijk niet helemaal waar. Voorafgaand aan de daadwerkelijke ‘laatste werkdag’ heb ik met diverse collega’s allerlei mooie gesprekken gehad;  gesprekken waar ik nu met plezier aan terugdenk. Ik ben in staat geweest (en werd ook in staat gesteld) om mijn werkzaamheden op een behoorlijke manier over te dragen aan degenen die (een deel van) mijn takenpakket over gaan nemen. Op donderdagochtend 12 juni 2025 heb ik op taart getrakteerd en ben ik toegesproken door mijn leidinggevende. Mooie woorden hebben er geklonken, en af en toe voelde ik de emotie van een en ander voorbij trekken… Thuis herinnerde een prachtig boeket bloemen me er aan dat er toch iets bijzonders was gebeurd…

En vervolgens? P en ik hebben al bijna een jaar geleden een plan gemaakt om thuis een nieuwe keuken te laten installeren. Da’s een flinke onderneming, zeker als verschillende functies van de voorgaande keuken wel terugkeren in de nieuwe keuken, maar op een andere plek dan voorheen. Doelbewust hebben we een en ander zo gepland dat ik overdag thuis zou zijn (dus na de pensionering). De aanwezigheid van allerlei ‘nieuwe mensen’ in huis en daarbij horende drukte van de sloop- en opbouwwerkzaamheden zorgt er voor dat ik nog nauwelijks tijd gehad heb om na te kunnen denken over datgene wat me is overkomen (het einde van mijn betaalde baan). Of dat goed of slecht is weet ik nog niet zo goed. Maar dat alles vanaf de 13e juni ’25 anders is geworden dan ik de afgelopen 49 werkjaren gewend was, dat is me in de afgelopen paar dagen wel duidelijk geworden. Ik ga nog wel ontdekken hoe een en ander me gaat bekomen…

Medio september ’25 ga ik beginnen met vrijwilligerswerk in de Groninger Archieven in Groningen. Door zoiets te doen moet ik het huis uit en dat lijkt me een goede zaak. Ook geeft het een vorm van structuur en regelmaat, dingen waar ik ook gevoelig voor ben. Sowieso ben ik van plan meer te gaan lezen. Kortom, ik verheug me ook wel weer op de dingen die gaan komen.

Onderaan de post is een blokje waar u een reactie achter kunt laten. Ik stel dat zeer op prijs! U wordt gevraagd om een mailadres. Dit mailadres wordt niet gepubliceerd, maar stelt mij – als beheerder van deze site – in staat om te reageren op uw reactie. Het is ook mogelijk je te abonneren op Birdeyes. Kijk daarvoor op de homepagina van deze site en laat je mailadres achter. Je krijgt dan een berichtje als er een nieuwe post is geplaatst.