Pieter Groenveld stuurde me onlangs een artikel van Peter Bruyn over Ramblin’ Jack Elliott en Derroll Adams. Dat artikel komt staat ook op Birdeyes; klik hier om het te lezen (link opent in een nieuw tabblad). Voor mij bleek het een mooie aanleiding om een keer weer mijn platenkast in te duiken en wat te mijmeren over mijn verzameling en hoe een en ander tot stand is gekomen.
Meestal probeer ik twee gezichtspunten samen te voegen in één post, maar in dit geval kwam ik er niet zo goed uit. Dit is dus de tweede post over hetzelfde onderwerp, maar vanuit een ander gezichtspunt. Het vertrekpunt voor deze post zijn de volgende twee LP’s, die deze maand (augustus ’25) precies 68 jaar geleden op zijn genomen voor het Italiaanse Joker-label, daar zijn uitgegeven en vervolgens in een groot aantal wisselende uitvoeringen opnieuw zijn uitgegeven.
Al jarenlang luister ik naar de muziek van Ramblin’ Jack Elliott. Ik vond ik mijn platenkast circa twintig LP’s terug van Ramblin’ Jack. En dan heb ik het nog niet over de CD’s (da’s in mijn geval weer een aparte verzameling. Maar ik weet zeker dat dat ook ‘meer dan een paar’ zijn. De muzikale verwantschap tussen Woody Guthrie en Ramblin’ Jack Elliott is een van de oorzaken van mijn ‘Ramblin’ Jack verzameling’. De muziek, de schrijfsels en tekeningen van Woody Guthrie zijn mij al vele tientallen jaren dierbaar. Logisch dus dat mijn verzameldrang zich ook uitstrekte naar Ramblin’ Jack Elliott. Ramblin’ Jack Elliott heeft tegenwoordig een nagenoeg iconische status en treedt nog steeds op. De muziek van Ramblin’ Jack is mij na ruim 40 jaar verzamelen nog steeds dierbaar en doet mij nog steeds wat aan Woody Guthrie denken, maar heeft in de loop der jaren ook een geheel eigen kwaliteit gekregen.
In een muziekverzameling heb je altijd exemplaren waar je zelf het label ‘need to have’ op plakt. Sommige andere LP’s of CD’s vallen meer in de categorie ‘nice to have’. Duidelijk is dat Ramblin’ Jack bij mij het eerste label kreeg. Vanuit die gedacht heb ik ook al vele tientallen jaren de beide LP’s op het Italiaanse Joker label in mijn bezit; LP’s die op een bepaalde manier de aanleiding zijn voor de hele geschiedenis zoals die beschreven wordt in het verhaal van Peter Bruyn dat ik in een mailtje van Pieter Groenveld toegestuurd kreeg.
Die beide LP’s op Joker aanschaffen was wel een dingetje. Vroeger – ik was veel jonger dan ik nu ben – was ik voor wat betreft mijn muziekverzameling aanzienlijk fanatieker dan ik nu ben. Ik heb, vaak samen met Kees Jansen, oneindig veel tweedehands platenzaken bezocht om ‘leuke dingen’ te zoeken en te vinden natuurlijk. Wij hadden altijd ‘the fun is in the hunt’ als uitgangspunt (het zoeken is mooier dan het vinden). Ik weet dat ik uiteindelijk de beide LP’s in mijn verzameling heb gekregen, maar ik weet ook dat er meerdere jaren tussen de beide LP’s heeft gezeten. Maar dat maakt niet uit. Na het vinden ging ik vrolijk weer op zoek naar nieuwe vondsten…
Maar Harry, hoe zit het dan in jouw verzameling met Derroll Adams? Dat is een volstrekt logische gedachte. Het is immers zo dat Derroll Adams de helft van het duo was die de beide eerder genoemde Joker LP’s hebben volgespeeld. Ik heb dus ook al vele tientallen jaren materiaal van Derroll Adams samen met Ramblin’ Jack Elliott in mijn platen/CD kast staan. Derroll Adams vertelde eens over zijn ontmoeting met Ramblin’ Jack Elliott…
Op de een op andere wonderlijke manier kreeg Derrol Adams van mij het label ‘nice to have’ toebedeeld. Nu ik een stuk ouder ben geworden, lijkt het er op dat eerder genoemde categorie-labels voor de beide mannen zich omgedraaid voor wat betreft mijn persoonlijke muzikale smaak. Wonderlijk is het te constateren hoe de relatie tussen leeftijd en muzikale smaak zich in de loop van je leven lijkt te ontwikkelen. Er zijn een paar zaken die in die verschuiving een wat grotere rol hebben gespeeld.
Lang geleden kocht ik na afloop van een optreden van Allan Taylor een prachtige CD. Het was ‘Banjoman – a tribute to Derroll Adams’. De CD verscheen in 2002. Derroll Adams woonde vrijwel de helft van zijn leven in Antwerpen, de plek waar hij in 2000 overleed. Vrienden van Derroll Adams zagen dat zijn nabestaanden het financieel niet te breed hadden en brachten deze CD op de markt om de nabestaanden van Derroll een hart onder de riem te steken. Dat laatste gegeven heb weet ik trouwens nog maar kort… Ik heb het altijd een geweldige CD gevonden! Bij de CD zit een redelijk dik uitgevallen boekje (zeer de moeite van het lezen waard trouwens). Daarin vond ik de volgende typering van Derroll Adams zoals Allan Taylor dat op liet schrijven voor het desbetreffende boekje.
I was at a festival in Bonn, Germany that I really started to know Derroll. I was waiting backstage, as I was due to play my set after Derroll. I watched him play and get so involved that I almost forgot that I would have to follow him. He finished the last song and left the stage – the crowd applauded loudly and demanded an encore. We stood talking and I said, ‘Derroll, I’ve always wanted to play ‘Trouble in mind’ with you’. Instead of taking the encore alone, he said ‘Come on, let’s play it together’. Now that’s the measure of the man – he’ll share anything. He’s generous with his knowledge and with his love. That first time remains as one of the special moments in my life’.
Een volgende belangrijk moment was het moment dat Pieter Groenveld op Strictly Country Records een live-CD van Derroll Adams uitbracht. Je hebt daar in de vorige post ook over kunnen lezen. Uiteraard kocht ik die CD en draaide hem vaak in de auto als ik naar mijn werk reed. De rit van Groningen naar Veendam (de plek waar ik destijds werkte) was net lang genoeg om de CD één keer te beluisteren. ’s Avonds reed ik dan weer naar Groningen met precies dezelfde muzikale begeleiding. Het mooie van deze CD is dat de aankondigingen van de songs er ook op staan. Je krijgt op die manier een andere indruk van het optreden. Eigenlijk, en dat ging bij mij vrij snel, had je graag gewild dat je erbij was geweest. Helaas… Maar gelukkig heb ik de CD nog…
Terugdenkend aan de jaren dat ik vrij gedreven mijn LP-verzameling aan het uitbouwen was denk ik dat de beide LP’s waar deze post mee begon een belangrijke rol hebben gespeeld. Deze maand (augustus 2025) is het precies 68 jaar geleden dat er in twee of drie dagen tijd sowieso 28 songs werden opgenomen. Die muziek heeft een tijdloze kwaliteit die (mij) nog steeds aanspreekt. Ik ben dus ook blij dat deze schitterende opnamen van destijds nu opnieuw uitgebracht worden. Het namelijk nu eenvoudiger geworden om deze muziek aan te schaffen – gewoon een mailtje naar Pieter Groenveld sturen. De beide LP’s op het Joker label zijn aanzienlijk moeilijker te vinden. Ik ga er in elk geval vooralsnog geen afstand van doen!
Net as Harry heb ik ook best wel verzoameld. Moar Harry het mie wel versloagen. Zien collectie is veule moale groter as dei van mie. Mien motto mit verzoamelen was altied: ‘Ik wait nait wat ik zuik’. Want soms kommen je dingen tegen dei onbewust al joaren in joen kop zeten hebben. En oeps opains zain je zo’n CD of LP en weer bliede as een kind binnen je den. En soms is het ook wel mooi om elkoar een beetje de loef oaf te steken. Nog eem over de twei Joker LP’s. Drei joar leden vond ik ze albaide hier in Bellingwolde in de kringloop veur een euro per stuk. Nooit docht dat ze hier in Oost-Grunnen ook van zulke mooie muziek hollen en zelfs hier bekend binnen. Nou Tammo tou moar!!
Ach, dat verzamelen, ‘das war einmal’. Tegenwoordig heb ik Spotify als belangrijkste bron van muziek. Mijn verzameling dient als bron om dingen te verifiëren, of om iets uit te zoeken. Natuurlijk zou ik sowieso een nieuwe CD van Allan Taylor aanschaffen (om maar een voorbeeld te noemen). Ik weet nog wel dat ik met een zekere B. te R. in Amsterdam bij Concerto was en daar een LP van Buffy Sainte Marie voor zijn neus weg snaaide. Ik moest volgens mij twee gulden voor die LP betalen. Oftewel, soms loop je ergens tegenaan en realiseer je je pas lang daarna dat je echt een mazzeltje. Maar die twee Joker LP’s voor één euro per stuk… Da’s echt een mazzeltje geweest!