Soms overkomt het je dat je vergeet een verhaal af te maken… Dit laatste deeltje van het verhaal van onze zomervakantie van 2024 in Zoersel, België is een voorbeeld van een dergelijk geval. Terwijl ik zat na te denken over een post over de de zomervakantie van deze zomer realiseerde ik me opeens dat er nog een mapje met ongebruikte foto’s op mijn laptop stond. De denkfout is met deze post rechtgezet. Uiteraard is onderaan deze post weer een knop te vinden om bij de voorgaande twee delen te komen…
De rozen stonden in bloei toen we in de zomer van 2024 in Zoersel arriveerden voor drie weken vakantie…

Het was de eerste keer dat P en ik samen drie weken lang op vakantie gingen. Eerlijk gezegd was deze (fiets)vakantie zodanig dat onze auto pas weer in beweging kwam toen ons verblijf in het ‘Droogdok’ er op zat. Met enige regelmaat fietsten we naar de Carrefour in Zoersel. Het was circa 2½ kilometer fietsen naar de Carrefour, en uiteraard ook weer circa 2½ kilometer terug naar ‘ons’ huisje. Van die ongeveer 5 kilometer fietsen loopt de route voor het grootste gedeelte door het bos. Mooi hoor! Af en toe deden we een rondje door de verschillende woonwijken van Zoersel om naar allerlei mooie huizen te kijken; prachtige huizen staan er in dat dorp!

Min of meer op de route naar ‘In de Wandeling’ is deze vervallen oude schuur te vinden. Het lijkt er op alsof ie elk moment in kan storten…

Drie keer hebben we ontzettend lekker gegeten bij ‘In de Wandeling’, een mooi authentieke ‘afspanning’ in het Zoerselse bos. Alle drie keren aten we entrecote, drie keer precies hetzelfde gerecht dus. De menukaart van ‘In de Wandeling’ is niet heel erg uitgebreid en specialiseert zich in authentieke Vlaamse gerechten. Wat ik een groot voordeel vind (zeker in onze zomervakantie) is dat ze hun eigen roomijs en advocaat maken (de advocaat iets vloeibaarder en met een iets hoger percentage alcohol dan gebruikelijk, maar dat is beslist niet vervelend).

Bij ‘In de Wandeling’ werd een voor heb gestookte gin verkocht met de afbeelding van een grote snor op het etiket. Mijn collega Jan-Albert Bleeker zou in september ’24 met pensioen gaan. Ik had vanwege de overeenkomsten tussen de beide snorren (die van Jan-Albert en die op het etiket maar een fles gin voor hem meegenomen als ‘afscheidscadeau’. Ondertussen hebben we de fles gin zo vaak geproefd dat ie helemaal leeg is. Jan-Albert heeft al een bestelling geplaatst voor de zomervakantie van 2025…

Omdat we wat langer op vakantie waren dan gebruikelijk had ik bedacht dat ik in Zoersel naar de kapper wilde. Tijdens een eerder fietsrondje door het dorp had ik al bedacht naar welke van de drie in Zoersel gevestigde kappers ik zou willen. P vond het een interessante onderneming en stelde voor dat ze mee zou gaan. Ik vond het prima, maar had van te voren niet kunnen bedenken dat het ook ‘een noodzaak’ was dat ze mee was gegaan…

Een van mijn ontdekkingen van deze vakantie was de ‘Pomton’, een drankje van 50% pompelmoessap en 50% tonic. Er is een duidelijk bittertje aanwezig, maar ’t drankje is héél erg dorstlessend!

De kapper, een jonge vent, begreep mijn aanwijzingen absoluut niet en wist niet zo goed wat hij met zijn Nederlandse klant moest beginnen. Op een bepaald moment keek hij een beetje hulpeloos naar P met de bedoeling haar om raad te vragen. De vraag die hij stelde was eigenlijk de enige die iets duidelijkheid gaf: ‘tien jaar jonger?’ Dat bleek precies te bedoeling… Uiteindelijk was het resultaat anders dan dat van mijn eigen kapper, maar het kon er goed mee door. Ik heb me voorgenomen om tijdens de zomervakantie van 2025 maar een keer naar één van de andere twee kappers in het dorp te gaan…

We hadden toen we bij de woning van Frank en Marie aankwamen kennis gemaakt en even kort met elkaar gesproken. Op een bepaald moment kregen we de vraag of we de hoofdwoning tijdens de daaropvolgende week een beetje in de gaten wilden houden. Onze verhuurders gingen namelijk zelf op vakantie. We kregen de beschikking over de hele tuin, de overkapping en verschillende zitjes. Prachtig! Natuurlijk kwamen ze ook weer terug en op 7 augustus (onze trouwdag) zagen we tijdens ons ontbijt Frank naar ‘ons’ terrasje lopen en daar iets neerzetten in een plastic draagtasje. We hadden geen idee… Ik ging naar buiten om toch maar even te kijken wat er in het plastic draagtasje zat. Een groot blik met een groot assortiment van allerlei koekjes met daarop een klein kaartje geplakt met de tekst: ‘gefeliciteerd met jullie huwelijksverjaardag’. We hadden eerder verteld dat we op die datum uit eten wilden in de buurt – hebben we natuurlijk ook gedaan bij ‘In de Wandeling’. Frank had dat kleine detail uit ons verhaal onthouden en daar een eigen draai aan gegeven. Wij waren overdonderd, geraakt en ontroerd door dit mooie gebaar!

Los van de vrijwel dagelijkse boodschapjes volgden we de routine van een dagje bij huis en vervolgens een dagje met een wat verdere fietstocht. Marie had ons verteld over het Fort van Oelegem en het leek ons best een aardig idee om een iets langer fietsrondje naar het fort te gaan maken.

Het Fort van Oelegem is een betonnen pantserfort, gebouwd in de periode 1909-1914, in het kader van de uitbreiding van de Versterkte Stelling Antwerpen (militaire verdedigingsgordel rond Antwerpen). Het was destijds het zwaarst bewapende en tevens grootste fort van de Antwerpse buitenlinie. Tijdens de slag om Antwerpen anno 1914 lag Fort van Oelegem buiten de eigenlijke aanvalszone en ontsnapte het zo aan vernietiging door de zware Duitse belegeringsartillerie. Het kwam wel in actie met beschietingen op de naburige forten en bruggen die reeds waren overgenomen door de Duitsers. Tijdens het Interbellum werd het fort omgebouwd tot een infanteriesteunpunt. In mei 1940 speelt het geen enkele strategische rol meer, maar einde 1944 wordt het wel een communicatiecentrum voor de geallieerde luchtdoelbatterijen bij de verdediging van de Antwerpse haven tegen V1-bommen. Na WOII wordt het fort militair gedeclasseerd, verwaarloosd en leeggeplunderd. In 1984 kwam het in beheer van de Werkgroep Fort Oelegem van de jongerenorganisatie voor natuurstudie en milieubehoud ‘Natuur 2000’ die er een natuureducatie centrum van heeft gemaakt, annex vleermuizen-overwinteringsreservaat. Sinds 1995 is het Fort Oelegem geklasseerd als monument.

Het bezoekje aan het Fort van Oelegem konden we mooi combineren met het bekijken van Het Vriezelhof. Dit is een prachtig historisch landhuis met bijbehorende landerijen. Het oorspronkelijke landhuis dateert van de 14e eeuw; werd compleet verwoest in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog (vanwege strategische redenen). Na afloop van de oorlog werd het landgoed in oorspronkelijke staat hersteld. En… Het is prachtig geworden. Wij hebben een rondje door het park rond het landhuis gefietst, wat foto’s gemaakt (en een paar van ons laten maken) en bedacht dat we graag een keer in het restaurant bij Het Vriezelhof zouden willen eten. Tijdens deze vakantie was dat uitgesloten; het restaurant had z’n vakantie op precies hetzelfde moment gepland als onze vakantie…

Een toevallige voorbijgangster was zo vriendelijk om een foto van ons tweeën te maken. Aardig toch?
Vijvertje met een groot aantal waterlelies…

Het Vrieselhof werd een eerste keer vermeld in de 13e eeuw toen Jan van Vriesele, een edelman uit Kontich, rond 1300, 24 bunders grond kocht in Oelegem die hij kort daarop als bruidsschat schonk aan zijn dochter. In 1457 was er sprake van het ‘t hof van Vriesele’, met als eigenaar Matheeus van Steenbergen, die van Filips de Goede, hertog van Bourgondië, toestemming had gekregen om aan zijn hof een laathof op te richten. Een van de belangrijkste eigenaars was ongetwijfeld de in streek erg bekende Constantijn van Halmale, burgemeester en schepen van Antwerpen en officier in het leger van Keizer Karel V. De nakomelingen van Constanijn bleven het kasteel beheren tot in de 17e eeuw. Toen viel het Vrieshof echter ten prooi aan tal van plunderingen en verwoestingen. In 1910 werd graaf Louis de Brouckhoven de Berkeyck eigenaar van het domein. Hij liet het oude kasteel herbouwen in neo-Vlaamse-renaissancestijl maar na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog lieten de Belgische troepen, op 7 oktober 1914, het kasteel om strategische redenen afbranden. Tussen 1917 en 1919 werd het huidige kasteel herbouwd in dezelfde stijl als het pas recent gebouwde, verwoeste kasteel. In 1974 werd het kasteel en het bijhorende domein door de kleinkinderen van Louis de Brouckhoven de Berkeyck verkocht aan de provincie Antwerpen en kreeg het provinciaal textielmuseum er onderdak. Sinds kort vinden de zittingen van de gemeenteraad hier plaats en wordt de ‘burgerlijke trouw’ van de inwoners van Ranst hier voltrokken.

Tijdens een eerdere fietstocht kwamen we terecht in Halle. Daar zou ook een mooi landhuis te zien zijn. Na enig zoeken vonden we het Hallerhof en hebben we een kijkje genomen. Prachtig om dit soort plekken te vinden en iets beter te bekijken…

Het Hallerhof in Halle.

Het Hallerhof is een kasteel in de tot de Antwerpse gemeente Zoersel behorende plaats Halle, gelegen aan de Kasteeldreef 52. Hier lag de cijnshoeve Hof ter Dilft, een omgrachte hoeve en zetel van de heerlijkheid tot eind 18e eeuw toen het ancien régime werd afgeschaft. Vervolgens kwam het in bezit van diverse particulieren en adellijke personen. Uiteindelijk kwam het aan Victor de Borrekens en deze liet in 1902-1903 het huidige kasteel bouwen. Na zijn overlijden werd het domein verkaveld. In 1978 werd het kasteel aangekocht door de gemeente. Deze liet het herstellen en gebruikte het van 1982-2008 als gemeentehuis. Het betreft een rechthoekig kasteel in de stijl van de Engelse neogotiek met sterke horizontale en verticale accentueringen. Daarnaast zijn er enkele nevengebouwtjes zoals een oranjerie, een prieel en een boswachtershuisje. Het geheel ligt in een kasteelpark van 25 hectare dat als gemeentelijk park wordt benut.
Interieur van de kerk in Halle.
Foto uit een plaatselijke krant. De winnares (links) staat trots naast de naam van de dorpszaal in Halle…

Verderop in Halle hebben we de kerk bekeken en fietsten we vervolgens langs het dorpshuis dat een wel heel bijzondere naam bleek te hebben. Een paar jaar eerder was het dorpshuis deels aan de kerk vast gebouwd, en zoals dat gebruikelijk is moest het een passende naam hebben. Een prijsvraag werd uitgeschreven. De winnares stelde voor om het dorpshuis ‘Luja’ te noemen. In eerste instantie een wat vreemde naam, totdat je bedenkt dat het dorpshuis aan de kerk vast zit en in Halle staat – Halle Luja dus… Toen ik dat eenmaal in de gaten had… Wat een vondst!

Ondertussen hebben we de vakantie voor 2025 al geboekt (op de dag van ons vertrek weer terug naar Groningen).

Onderaan de post is een blokje waar u een reactie achter kunt laten. Ik stel dat zeer op prijs! U wordt gevraagd om een mailadres. Dit mailadres wordt niet gepubliceerd, maar stelt mij – als beheerder van deze site – in staat om te reageren op uw reactie. Het is ook mogelijk je te abonneren op Birdeyes. Kijk daarvoor op de homepagina van deze site en laat je mailadres achter. Je krijgt dan een berichtje als er een nieuwe post is geplaatst.

Vorige post