Kajé Dijkema – Prooien (Thriller)
Paperback, 288 pagina’s, Uitgeverij Profiel, Groningen, 2024

Het was toevallig dat ik een paar weken terug even op het Internet zocht naar Kajé Dijkema. Ik had in 2022 een post geschreven over de thrillers van deze schrijver uit Wittewierum. In een behoorlijk tempo had ik de eerste vier boeken van deze Groninger thriller schrijver uitgelezen. Ik heb er destijds van genoten en was benieuwd of ik wellicht een boek van hem gemist zou kunnen hebben. Ik ben niet echt het type mens dat dat soort dingen scherp in de gaten houdt, ik loop meestal min of meer toevallig tegen dit soort boeken aan. Er zijn in de provincie Groningen een aantal schrijvers die goede thrillers af leveren. Ik volg ze niet heel erg fanatiek, maar lees hun boeken altijd met veel plezier. Waarschijnlijk heeft dat te maken met bepaalde vormen van herkenning. Herkenning van de karakters van de (hoofd)personen en herkenning in de vorm van beschrijvingen van bepaalde landschappen, plaatsen en streken. Ik heb daar iets mee.

De eigenzinnige rechercheur Lucien de Lange uit Delfzijl is al enkele jaren met pensioen als een jonge Afghaanse asielzoekster een klemmend beroep op hem doet haar te helpen zoeken naar haar zus, die ruim anderhalf jaar daarvoor onder mysterieuze omstandigheden is verdwenen. Ere  zijn aanwijzingen dat zij als slachtoffer van vrouwenhandel ergens tegen haar wil wordt vastgehouden. Hoewel De Lange zelf de nodige problemen heeft stort hij zich vol overgave op de zoektocht naar het vermiste meisje. Hij ontdekt dat in Groningen jonge asielzoeksters gemakkelijke prooien zijn voor een bende niets ontziende criminelen. Omdat hij weinig medewerking krijgt van zijn voormalige werkgever besluit De Lange op zijn bekende eigengereide manier aan de slag te gaan. Zijn speurtocht brengt hem in de wereld van de particuliere asielopvang, de seksindustrie, louche loverboys en een mysterieuze sekte. Tot het einde blijft het de vraag of hij met de weinige aanwijzingen waarover hij beschikt het meisje zal weten te redden. Bron: achterkant van het boek.
Kajé Dijkema tijdens een eerdere signeersessie in het Eemshotel in Delfzijl. Foto: Dagblad van het Noorden.

Kajé Dijkema heeft een nawoord geschreven bij dit boek. De eerste paar zinnen daarvan luiden: ‘Hoewel ik drie jaar geleden meende definitief een streep te hebben gezet onder mijn schrijfactiviteiten kroop het bloed toch waar het niet gaan kan… Ik pakte de pen toch weer op!’ Ik ben blij met deze twee zinnen. Hoewel hij dacht klaar te zijn met ‘de schrijverij’ had Dijkema toch weer een verhaal in gedachten. Een actueel verhaal, dat sowieso. Een verhaal dat – wat mij betreft – helemaal in deze tijd past. Spannend van begin tot eind, dat ook. De foto voorop het boek vind ik prachtig en veelzeggend. In eerste instantie dacht ik dat de beide rechthoekjes in de ‘o’s van de titel een smartphone voorstelden. Ik vond dat wel passend bij het verhaal. Later zag ik dat de ‘p’ en de ‘r’ van het de titel ook een hoekige opening hadden. ‘k Had dus dingen gezien die er niet waren; een klein gevalletje ‘wishful thinking’ volgens mij…

In de vergelijking met zijn voorgaande boeken is dit boek geen uitzondering; het is net zo sterk als zijn vier voorgaande boeken. Ik hoop oprecht dat Kajé Dijkema nog eens de aandrang krijgt om een verhaal dat hij in z’n hoofd heeft zitten aan het papier toevertrouwt. Van harte aanbevolen dus!

Onderaan de post is een blokje waar u een reactie achter kunt laten. Ik stel dat zeer op prijs! U wordt gevraagd om een mailadres. Dit mailadres wordt niet gepubliceerd, maar stelt mij – als beheerder van deze site – in staat om te reageren op uw reactie. Het is ook mogelijk je te abonneren op Birdeyes. Kijk daarvoor op de homepagina van deze site en laat je mailadres achter. Je krijgt dan een berichtje als er een nieuwe post is geplaatst.