Fietsvakantie in Engeland, Wales en Ierland in 1999, # 17 ♦ Ja, laten we het maar proberen…

I’m doing customer relations…

Zo rond acht uur was ik alweer wakker en kroop ik mijn tentje uit. Harry hoorde mijn gestommel blijkbaar en riep vanuit zijn tentje: ‘Het regent!’ Verbaasd keek ik om mij heen en, warempel, hij had nog gelijk ook. Op mijn tentje waren inmiddels al wel tien regendruppels te ontdekken. Dat hij die  paar tikken gehoord had. Ik moest hoognodig naar het toilet en haastte mij naar de andere kant van de camping. Tegen de tijd dat ik terugkeerde had de bui zijn aanvankelijke schuchterheid afgeschud en zich tot volle volwassenheid ontplooid. Met andere woorden: het goot inmiddels. Haastig door ik voorover mijn tentje in. Ik overlegde even met mijn fietsmaat over wat ons nou te doen stond. Omdat het nogal fiks doorregende hadden we eigenlijk goede hoop dat de bui met een uurtje of wat wel overgetrokken zou zijn. We besloten dan ook om de ontwikkelingen een uurtje of wat af te wachten en dan de balans opnieuw op te maken.

Harry en ik hadden gelukkig allebei wat te lezen gekocht en we stortten ons op onze boeken. Na een poosje vielen we allebei in slaap en het was al 10:30 uur geweest voordat we de ogen weer open deden. Nog steeds regende het en we stelden de beslissing om te gaan fietsen nog maar even uit. Dit ritueel herhaalde zich in de komende uren nog een paar keer. Zo rond 13:30 uur hielden we het niet meer uit in onze tentjes. We hadden de hele dag nog niet gegeten en onze magen protesteerden behoorlijk. Bovendien waren we behoorlijk uitgeluisterd op het tikken van de regen op de tentzeilen.

We deden onze regenjassen aan en wandelden weer naar Hay-on-Wye. Onvermijdelijk voerden onze schreden ons weer naar ‘The Blue Boar’. Hier aten we een kop soep en een baguette  met kaas en chutney. Heerlijk. De kokkin van de tent kwam ook weer een poolshoogte nemen. Haar collega’s volgden haar één voor één zodat de keuken langzaam aan helemaal leeg liep. Het hoofd van de kokerij, wat je hebt, kreeg dit in de gaten en kwam ook de pub binnen om aan de dames te vragen wat er allemaal aan de hand was. ‘Kokkie’, zoals wij haar inmiddels gedoopt hadden, was ook dit keer niet op haar mondje gevallen en antwoordde pardoes: ‘Well, I´m doing customer relations and…’. Verder kwam ze niet want de hele ploeg barstte in onbedaarlijk schaterlachen uit en verdween schielijk terug in de keuken. Een hele tijd later hoorden we nog, quasi verontwaardigd vanuit de keuken: ‘I work all day in this kitchen and do nothing but cook, cook, cook. Mumble, mumble, mumble’.  Wij vonden het prachtig om te constateren dat mensen in zo´n toeristisch plaatsje als Hay-on-Wye, wat het absoluut is, toch nog veel plezier in hun werk kunnen hebben.

Na ons ontbijt kuierden we andermaal langs een groot aantal boekenzaken. Een aantal van deze winkels hadden we tot dusver bewust buiten beschouwing gelaten maar omdat we nou toch een dag extra in Hay waren moesten deze winkels er alsnog aan geloven. Vrij geruisloos en onopgemerkt vergleed de rest van de middag. Voordat we op de terugweg gingen naar onze tentjes wilden we eerst nog een krantje kopen. En wie kwamen we daar tegen? Dezelfde jonge dame die twee dagen geleden zo’n knallende ruzie had gehad met ‘Dame Edna’. Zij werkte ook in een boekenwinkel, dus. En dat niet alleen. De boekenwinkel bleek het eigendom te zijn van haar moeder. Geen wonder dat ze ‘ongestraft’ een van de klanten ongezouten van repliek kon dienen. Het eerste wat deze jonge dame zei toen ze ons in de smiezen kreeg was: ‘Oh no, its you again’. Na een kort gesprekje kochten we alsnog een krant (niet in dezelfde winkel) en zetten weer koers naar ‘The Blue Boar’.

Volgens Harry zou er deze avond lasagne op het menu staan en daar hadden we allebei wel oren naar. Bij aankomst bleek hetzelfde menu bord aan de muur te hangen als de vorige avond en de hele procedure van gisteren avond speelde zich ook nu weer af. Ten langen leste kwamen we alsnog in ‘The Granary’ terecht. Daar stond wel lasagne op het menu. Blijkbaar had Harry de verkeerde menukaart voor ogen gehad. De lasagne smaakte voortreffelijk maar ook deze avond waren de porties ronduit klein te noemen. Het duurde weer uren voordat wij de krant uit hadden en het was al 21:00 uur voordat wij terugkeerden naar de tent. Nog altijd regende het en wij rekenden uit dat het inmiddels 11 uur onafgebroken had geregend. Dat beloofde niet veel goeds.

Wij wandelden weer het dorp uit en staken het riviertje de Wye over. Aan deze rivier was goed te merken dat het al lang niet meer droog geweest was. Het water stond behoorlijk hoog want deze rivier wordt gevoed door regenwater dat vanaf de omliggende heuvels naar beneden wordt getransporteerd. Het was natuurlijk al pikkedonker dus echt goed hebben we het niet kunnen zien. Bij aankomst op de camping zochten we beiden ons eigen tentje op en beloofden elkander plechtig, met de hand op het hart, dat we de volgende dag uit Hay-on-Wye zouden vertrekken. Het was weer wel mooi geweest voor dit jaar.

Onderaan de post is een blokje waar u een reactie achter kunt laten. Ik stel dat zeer op prijs! U wordt gevraagd om een mailadres. Dit mailadres wordt niet gepubliceerd, maar stelt mij – als beheerder van deze site – in staat om te reageren op uw reactie. Het is ook mogelijk je te abonneren op Birdeyes. Kijk daarvoor op de homepagina van deze site en laat je mailadres achter. Je krijgt dan een berichtje als er een nieuwe post is geplaatst.

Vorige post Volgende post