Het was na het optreden (link opent op een nieuw tabblad) van Kate en Moos Roovers in Onstwedde dat we even met elkaar zaten om wat bij te praten. Kees Jansen vertelde me over een paar kleinere optredens waar hij naar toe wilde en waar hij was geweest. De laatste jaren ga ik niet zo vaak meer naar optredens. Ik nam me tijdens dat gesprek voor om – als ik weer thuis zou zijn – maar eens te kijken wie/wat er in Groningen op zou komen treden. Het eerste kaartje dat ik kocht was voor een optreden dat nog moet komen (daar kan je dus binnenkort over lezen) en het tweede kaartje dat ik kocht was voor Ordinary Elephant. De naam van dit duo maakte me nieuwsgierig; ik had nog niet eerder iets van ze gehoord. YouTube is wat dat geval gewillig, het was dus vrij eenvoudig om iets van ze te zoeken om even te beluisteren.
De eerste associatie die ik had was ‘The Carter Family’. Daar kom ik verderop in deze post nog op terug. Ik kocht dus ook een kaartje voor Ordinary Elephant. Vervolgens ben ik begonnen het een en ander over dit duo te lezen. Sinds een aantal jaren kennen we het begrip ‘Americana’ en ik had gelezen dat Ordinary Elephant ook onder dit (container)begrip te plaatsen is. Allereerst heb ik maar eens nagezocht wat ‘Americana’ precies inhoudt. Google AI wist me het volgende te vertellen…
Wat mij betreft valt daar nagenoeg mijn volledige platenkast onder. Americana is dus niet een aparte stijl zoals bijvoorbeeld bluegrass of old-time, maar verwijst meer naar de herkomst van (de invloeden) van de muziek waarover we het hebben. Prima wat mij betreft. Ordinary Elephant bestaat uit het echtpaar Pete Dalmore en Crystal Hariu. Beiden hebben hun roots in Louisisana in het zuiden van de Verenigde Staten. Pete was van huis uit programmeur en Crystal had een achtergrond als veterinair cardioloog; maar beiden maakten muziek als hobby, als een uitlaatklep. Op een open podium-avond liepen ze elkaar tegen het lijf en inmiddels zijn ze al veertien jaar getrouwd. Een groot gedeelte van het jaar besteden ze ‘on the road’ om op te treden en hun achterban te ontmoeten. Wat mij ook behoorlijk intrigeerde was de naam van de band. Ik las in een interview dat Crystal Dalmore-Hariu de naam als volgt verklaarde: ‘We named ourselves Ordinary Elephant because there’s no such thing as an ordinary elephant. Every single one is just this amazing, magnificent creature. And all of the everyday things we take for granted in life have a whole lot more to them, too, if you take the time to look’.
Het optreden in de Lutherse Kerk in Groningen was het voorlaatste optreden van een korte tournee in Nederland. Met al deze informatie in m’n hoofd stapte ik op vrijdagavond 17 april op m’n fiets om naar de Lutherse Kerk aan de Haddingestraat te gaan. Amper 10 minuten later was ik een plekje voor m’n fiets aan te zoeken en vervolgens een plekje in de zaal te vinden. Tot mijn verbazing zat de kerk al nagenoeg vol. Dat had ik niet helemaal voorzien! Ik vond een plekje min of meer in het midden van de zaal en was blij toen ik constateerde dat ik toch in staat bleek wat foto’s voor deze post te maken. Toen ik ging zitten was ik bang dat ik alleen maar achterhoofden van concertgangers op de foto zou kunnen zetten. Dat laatste bleek achteraf reusachtig mee te vallen.
Ik vond het zonder enige twijfel een mooi optreden. De duidelijke hoofdrol van de avond was weggelegd voor de zangstem van Chrystal; haar manier van zingen en haar klank heeft iets weg van de zangstem van Gillian Welch. De stem van Pete is aanzienlijk vriendelijker van toon en zijn rol is zowel qua zang als instrumentatie die van ondersteuner. Alle songs van deze avond bleken eigen songs te zijn. Soms over grote onderwerpen en soms over wat kleinere onderwerpen. Crystal Dalmore-Hariu schrijft uitstekende songs met de nodige diepgang; soms iets meer, en soms iets minder. Veel van haar songs gaan over eigen ervaringen met mensen en de dingen van het leven zoals iedereen ze meemaakt. Beiden hebben een mooie manier om naar mensen en het leven aan te kijken – hun blik op de dingen komt zeker terug in het materiaal dat ze zingen. Alle songs waren prachtig, maar ik betrapte me er op dat tijdens de 2e set mijn gedachten af en toe een beetje weg dobberden omdat veel van het materiaal van Ordinary Elephant een soort vaste cadans en toonzetting heeft. Wat dat betreft heb ik over de loop der jaren wel optredens bezocht die iets spannender van karakter waren. Aan de andere kant moet beslist gemeld worden dat datgene wat ze doen wel verschrikkelijk goed is en zeker vergeleken kan worden met allerlei grote namen uit het genre. Mijn eerdere associatie met The Carter Family heb ik al halverwege de eerste set overboord gezet, die vergelijking ging wat mij betreft een beetje mank…
Na afloop van het optreden voelde ik me een beetje teleurgesteld omdat ik weinig meegekregen had van de aankondigingen van de songs en de verhalen waarop de songs waren gebaseerd. Ik heb nog even kort met beiden gesproken bij het merchandise tafeltje en ‘k vermoed dat ik weinig van het gesproken woord mee heb gekregen omdat Crystal Dalmore-Hariu een erg bescheiden spreekstem heeft ten opzichte van haar zangstem. Het was trouwens behoorlijk druk bij het merchandise tafeltje…
Als Ordinary Elephant weer in Groningen zou komen spelen zal ik waarschijnlijk wel opnieuw naar het optreden gaan. Maar of er helemaal voor naar de andere kant van ons land zou rijden zoals ik een tijd terug voor Allan Taylor heb gedaan vraag ik me op dit moment wel een beetje af. Absoluut geen spijt van een mooie avond met muziek, en bovendien héél interessant. Maar ‘k verheug me ook op het optreden waar ik volgende week naar toe ga – daarover later meer…
Facebook reacties