Datum: donderdag 26 augustus 1999.
Afgelegde route: Niet noemenswaardig gefietst. 
Totaal afgelegde afstand: 798,7 kilometer.

De volgende ochtend waren we al voor 07:00 uur uit de veren. Aangezien wij de vorige avond al gedoucht hadden hoefden wij niet anders te doen dan onze fietsen te pakken en te eten alvorens onszelf richting Parkeston Quay te begeven. Wij zeulden alle tassen naar beneden, in het halletje, haalden vervolgens onze fietsen en begonnen deze te bepakken. Zo rond 07:30 uur zou het ontbijt klaarstaan. Harry liet ondertussen nog wel een keertje de voordeur in het slot vallen zodat wij bij onze B&B aan moesten bellen om bij de rest van onze tassen te kunnen. Het einde van de vakantie was inmiddels in zicht en onze routine bij het bepakken van de fietsen was enorm. In een mum van tijd waren we dan ook klaar met dit karweitje.

Gelukkig voor ons was ook onze hospita goed en ervaren in het vooruit werken en stonden de eerste ontbijtjes al op tafel. We waren kennelijk niet de enige gasten, hoewel we daar de vorige avond helemaal niets van gemerkt hadden. Onze gastvrouw had kennelijk enorme ervaring opgedaan met het verzorgen van ontbijt voor haar gasten want het ging in een enorm tempo door. Bovendien smaakte het ons behoorlijk. In een tempo dat gelijk was aan dat van het opdienen verdween het voedsel van onze bordjes. Intussen waren er meer gasten aan tafel geschoven maar tegen de tijd dat zij goed en wel aan hun ontbijt begonnen stonden wij alweer op het punt van vertrekken. We namen afscheid en koersten terug naar het station op aan.

De Great Eastern Railway, ontstaan in 1862 uit de fusie tussen de Eastern Counties Railway en de Eastern Union Railway, exploiteerde passagiersstoomboten over de Noordzee van Harwich naar het Europese vasteland. Tegen 1872 was de scheepvaart dusdanig toegenomen dat er meer capaciteit nodig was. De Great Eastern Railway kreeg toestemming om land in te polderen bij Ray Farm, anderhalve kilometer ten westen van Harwich, en daar een nieuwe kade te bouwen. Deze nieuwe kade werd in 1883 geopend door Charles H. Parkes, de voorzitter van de Great Eastern Railway; de haven werd naar hem vernoemd als Parkeston Quay. De haven had een eigen treinstation en er werd een hotel gebouwd tussen het noordelijke perron en de kade; het hotelgebouw is tegenwoordig in gebruik als kantoor. Het treinstation heette oorspronkelijk Parkeston Quay, maar werd in 1934 hernoemd naar Harwich Parkeston Quay toen het nieuwe station Parkeston Quay West werd geopend voor de westkant van de kade. In 1995 kreeg het station zijn huidige naam: Harwich International.

We hadden inmiddels wel begrepen dat het niet ver was naar Parkeston Quay maar wilden absoluut niet het risico lopen om de weg kwijt te raken en zodoende te laat bij de boot aan te komen. Ruim voordat de trein op het station aan zou komen waren wij al present. Keurig op tijd verscheen de trein en luttele minuten later waren wij bij de terminal van de Stena Line. Omdat het vrij laat in het seizoen was kostte het ons geen enkele moeite om de tickets om te laten boeken. Ook aan dit ritueel zijn wij aardig gewend geraakt en we stonden al snel in de rij om aan boord gelaten te worden.

Wachten duurt altijd lang maar eigenlijk ging alles deze trip zeer voorspoedig en al snel bevonden wij ons aan boord van de HSS van Stena. Ook hier verraadde de routine van beide Engeland-gangers zich en wij hadden binnen een paar minuten hadden wij de fietsen stevig verankerd aan een rails, de belangrijkste spullen gepakt en waren wij naar boven gewandeld. We hadden inmiddels wel geconstateerd dat het niet druk was aan boord. Dat zou wellicht betekenen dat we ook behoorlijk snel aan de overkant zouden zijn. Hoe dan ook, we zochten een plekje op naast de ramen en gingen de loop der dingen af zitten wachten. Ik nam mijn schrijfblokje ter hand en begon de achterstand van een paar dagen weg te werken. Zoals uit het verslag mag blijken had ik daar een paar dagen helemaal niks aan gedaan en nou had ik mooi een paar uurtjes de tijd om de schade te beperken.

Harry was de eerste die zijn beentjes ging strekken en en passant de Engelse ponden die we hadden omwisselde voor Nederlandse florijnen. Na een uur geschreven te hebben wilde ik ook wel even mijn benen strekken. Ook ik ben door de bootwinkel heen gewandeld en kwam terug met een krant. Dit bleek voldoende aanleiding om ons weer een hele poos zoet te houden. Zo net na de middag vond de Vogel het tijd worden om nog wat vulling in de maag te doen en hij kwam al snel terug met iets van de Mac. Dat is het nadeel op zo’n boot. Je hebt eigenlijk geen bal te doen behalve als je zelf iets meebrengt. Je kunt, net als ik gedaan heb, wat gaan zitten schrijven, wat gaan lezen of een beetje naar buiten zitten kijken.

Tussen 1997 en begin 2007 onderhield Stenaline een hogesnelheidsveerdienst tussen Hoek van Holland en Harwich International. De Stena Discovery was een catamaran die met 75 km per uur in slechts 3 uur en 40 minuten aan de overkant was (vier uur korter dan we gewend waren) en dat met 1500 passagiers. Helaas kostte zo’n overtocht 180.000 liter diesel, wat zo duur werd dat op 8 januari 2007 de laatste overtocht was. Sindsdien is er nog wel een verbinding, maar met langzamere veerboten. Met de HSS vertrok je ’s ochtends rond 7:30 uur vanuit Hoek van Holland en stond je nog voor 11:00 uur in Londen door middel van een goed aansluitende trein. Die tijd is helaas voorbij. Er is nog een dagvaart, maar je bent pas na kick-off aan de overkant. Wel zijn er nachtvaarten en is het tarief voor voetgangers niet eens al te verkeerd. De HSS was aan de prijzige kant, maar eigenlijk vond ik het de fijnste manier van reizen naar Engeland. Aan de keren dat ik er gebruik van heb gemaakt, heb ik dan ook goede herinneringen.

Maar alle drie de activiteiten beginnen al snel te vervelen. En dus neem je je toevlucht tot eten. Tenminste, als ik zo om me heen keek dan was dat de meest verrichte handeling aan boord. Dat kan ook nauwelijks anders want er zitten minimaal drie verschillende restaurants aan boord! Maar het zouden er ook vijf kunnen zijn. Het is net een lange treinreis, alleen kan je nu verder van je afkijken.

Ook aan deze reis kwam gelukkig een eind en mooi op tijd naderden we de haven van Hoek van Holland. Vol spanning wachtten we op de mededeling dat de bestuurders van voertuigen naar beneden zouden moeten om ons op de ontscheping voor te bereiden. Wij stonden, wederom, vooraan en waren dan ook mee van de eersten van boord. Behalve dan de voetpassagiers want deze zagen we, ver boven onze hoofden heen, door de tunnel naar de terminal lopen. We fietsten linea recta naar het station. Daar ontstond enige verwarring voordat we een kaartje konden bemachtigen. Eenmaal in het bezit van dit vervoersbewijs haastten we ons naar het perron. Ik heb al eens eerder verteld over paarden die de stal ruiken? Nou, dat speelde bij ons ook mee en we wilden beiden zo snel mogelijk naar huis.

Hoek van Holland heeft de beschikking over wel twee verschillende sporen. Om de een of andere reden duurde het een hele tijd voordat duidelijk werd op wel spoor de trein naar Rotterdam zou vertrekken. Toen dit eenmaal uitgevist was fietsten wij daarheen. Zo gauw de trein afmeerde gooiden wij de fietsen aan boord en zochten voor onszelf ook een plaatsje. Het einde van deze vakantie naderde met rasse schreden. De trein wachtte duidelijk totdat alle passagiers van de HSS die richting Rotterdam wilden reizen ruimschoots de kans hadden gekregen om plaats te nemen aan boord van de trein.

Na bijna een half uur vertrok de trein. Harry en ik hebben al verschillende keren dit stuk gereisd. Soms ook met de trein. Maar het blijft voor ons het minst interessante stukje Nederland dat we ons voor kunnen stellen. Eenmaal in Rotterdam aangekomen scheidden onze wegen zich onvermijdelijk. We zochten uit waar wij heen moesten en namen afscheid van elkaar. Later op de dag zouden wij elkaar van de laatste wederwaardigheden telefonisch op de hoogte brengen. Ik nam de trein richting Dordrecht. Had ik duidelijk de pech dat het een forensen trein was en dat deze vertraging opliep waar dat maar mogelijk was. Even overwoog ik om in Breda uit te stappen en het laatste stuk te fietsen. Ik gaf niet toe aan de verleiding en een tiental minuten later klom ik in Rijen van de trein.

Het voelde toch weer goed om in een vertrouwde omgeving te zijn. Onderweg had ik uitgebreid de kans gehad om terug te blikken op de voorbije weken. Alle plussen en minnen tegen elkaar wegstrepend kwam ik tot de conclusie dat ik weer een geweldige vakantie gehad had. Niet zo mooi als die naar Shetland maar hij volgde er niet ver achter. Op mijn dooie gemakje begon ik aan de laatste zeven kilometer fietsen van deze vakantie. Ik genoot uitgebreid van alles wat ik onderweg zag en voordat ik het goed en wel besefte reed ik de Dunantstraat in. Daar parkeerde ik mijn fiets in de berging. Mijn eerste zorg was om de tent uit te hangen zodat deze goed kon drogen. Daarna ben ik begonnen om alle spullen die ik niet perse mee naar boven hoefde te sjouwen in de berging op te ruimen. Het is verbazingwekkend wat je dan allemaal al achter kunt laten.

Met toch nog een fikse bagage klom ik de trappen op naar boven. Daar ging het opruimen vrolijk verder. Ik was in opperbeste stemming en heb eerst mijn familie op de hoogte gebracht van mijn thuiskomst. Daarna ben ik begonnen met het uittypen van dit verslag. Omdat ik nog enkele dagen vrij was vlotte dit uitstekend. De maandag dat ik begon met werken, 6 september 1999, moest ik nog een dag of drie vier van dit reisverslag verder uitwerken. Ik viel met op het werk met mijn neus in de boter want het was flink druk. Daarnaast duurde het behoorlijk lang voordat ik weer een beetje in mijn ritme kwam. Zodoende heeft het tot de kerst geduurd voordat dit volledige verhaal aan de PC is toevertrouwd. Harry heeft in een groot aantal boeken stukjes gevonden over allerlei plaatsen en streken waar wij doorheen gefietst zijn en deze aan mij opgestuurd. Daar was hij sneller mee dan ik met mijn verhaal. Nou nog afwerken…

Jarenlang was ik dit verhaal uit het zicht verloren. Indertijd schreven we de verhalen in WordPerfect, later gingen we over naar Microsoft Word. Waarschijnlijk ben ik dit verhaal in die tijd uit het zicht verloren. Kees maakte me er op attent en vroeg ok ik het verhaal nog beschikbaar had. Dat was dus niet zo. Vandaar dat mijn aanvullingen over de streken en plekken waar we langs gefietst zijn ook achterwege zijn gebleven. Ik heb dit proberen op te vangen met de gekleurde blokjes tekst die ik af en toe in mijn posts gebruik. Ik ben het met Kees eens dat het een mooie vakantie hadden met ons ‘Rondje Ierse Zee’. We fietsten maar krap 800 kilometer, maar we hebben destijds toch maar weer mooie avonturen beleefd. En mooie avonturen zorgen voor mooie herinneringen toch? Maar als Kees Jansen me niet geattendeerd had op dit verhaal… Dan hadden jullie het waarschijnlijk nu niet kunnen lezen… Goed gedaan Kees!
Onderaan de post is een blokje waar u een reactie achter kunt laten. Ik stel dat zeer op prijs! U wordt gevraagd om een mailadres. Dit mailadres wordt niet gepubliceerd, maar stelt mij – als beheerder van deze site – in staat om te reageren op uw reactie. Het is ook mogelijk je te abonneren op Birdeyes. Kijk daarvoor op de homepagina van deze site en laat je mailadres achter. Je krijgt dan een berichtje als er een nieuwe post is geplaatst.

Vorige post