Kees Jansen en ik hebben ons in de loop der jaren in allerlei bochten gewrongen om verschillende optredens te bezoeken van ‘artiesten die we graag nog eens wilden zien’. Billy Joe Shaver was iemand die op dat lijstje stond; die hadden we in 2004 in ’t Patronaat in Haarlem op zien treden. John Prine stond ook al langere tijd op ons lijstje. Op een goed moment kregen we in de gaten dat John Prine ook een optreden in ’t Patronaat in Haarlem zou doen en we bedachten dat we zouden gaan proberen dat optreden te bezoeken. Kees had toen ook een auto en zou vanuit Dongen naar Haarlem rijden en stond dankzij het eigen vervoer iets minder op tijd dan ik. Het openbaar vervoer was waar ik van afhankelijk was. Ik woonde destijds in Hoogezand, op loopafstand van het treinstation Martenshoek. Ik zou koste wat kost met de laatste trein van Groningen Centraal naar Martenshoek moeten rijden om überhaupt nog thuis te kunnen komen na afloop van het optreden. Het op te lossen probleem was nog groter dan ik aanvankelijk dacht want het optreden zou om 21:30 uur beginnen. Grote kans dat ik dan het einde van het optreden niet eens mee zou kunnen maken.

Ik had – jaren geleden – via één van de vaste gasten bij de optredens van A.G. & Kate kennis gemaakt met de muziek van John Prine en ik viel vervolgens al een blok voor de teksten van deze singer-songwriter. Nagenoeg iedereen kent het prachtige ‘Paradise’ dat A.G. & Kate destijds ook op hun programma hadden staan. Zij hadden goed naar een uitvoering van deze song door Jean Ritchie geluisterd als ik me het goed herinner. Ik was – en ben nog steeds – enorm onder de indruk van de song ‘Sam Stone’. Luister daar maar eens goed naar zou mijn advies zijn… Voorzichtig aan ben is destijds begonnen een en ander van John Prine aan te schaffen en tot op de dag van vandaag is het nog steeds één van mijn favoriete singer-songwriters. Er zijn er natuurlijk nog wel een paar, maar John Prine staat hoog op mijn lijstje…

Kees had ondertussen bedacht dat ik vanuit Haarlem maar mee terug moest rijden naar Dongen, dan kon ik daar overnachten en vervolgens in de loop van de zaterdag een trein terug naar huis nemen. Dat zorgde er voor dat we gezamenlijk het volledige optreden konden meemaken. De hele onderneming werd hierdoor toch wel iets aantrekkelijker, want ik heb er een hekel aan om halve optredens te bezoeken. In het donker wandelden we in Haarlem naar Patronaat, waar het optreden was. Vlot hadden we een plekje gevonden en kon het genieten voor ons gaan beginnen. Van het voorprogramma weet ik niet zo gek veel meer, maar ik kan me nog behoorlijk goed herinneren dat ik het geweldig vond om bij het optreden van één van mijn muzikale helden te zijn.

John Prine (10 oktober 1946 – 7 april 2020) was een van de meest invloedrijke Amerikaanse folk- en coun-try-singer-songwriters van zijn generatie. Hij stond bekend om zijn unieke combinatie van melancholische ballades, literaire teksten en een flinke dosis fijnzinnige humor. John Prine werd door iconen zoals Bob Dylan geprezen om zijn ‘existentiële reizen van de midwest-geest’, terwijl Kris Kristofferson ooit opmerkte dat als God een favoriete songwriter had, het John Prine moest zijn. Na een carrière van bijna vijftien decennia overleed hij in 2020 aan de gevolgen van COVID-19. Zijn nummers schetsen vaak een indringend beeld van het leven van alledaagse mensen. Veel van zijn composities zijn door talloze andere artiesten gecoverd: ‘Sam Stone’: Een hartverscheurende song over een getraumatiseerde Vietnamveteraan met een morfineverslaving. Gecoverd door onder meer Johnny Cash. ‘Angel from Montgomery’: Een prachtig portret van een eenzame huisvrouw die droomt van ontsnapping. Deze song is onsterfelijk gemaakt in de uitvoering van Bonnie Raitt. ‘Paradise’: Een protest- en nostalgische folksong over de vernietiging van een dorpje in Kentucky door grootschalige steenkoolmijnbouw; door een groot aantal artiesten gecoverd. ‘Hello in There’: Een breekbaar, empathisch nummer over de eenzaamheid van ouderen. John Prine groeide op in Maywood, Illinois, en ontdekte zijn muzikale talent terwijl hij werkte als postbode in Chicago. Deze achtergrond leverde hem later de liefdevolle bijnaam ‘The singing mailman’ op. Zijn schrijfstijl kenmerkt zich door een scherp observatievermogen. Hij wist diepe menselijke tragedies en alledaagse absurditeiten te vangen in ogenschijnlijk simpele, toegankelijke liedjes. In de jaren tachtig richtte hij zijn eigen onafhankelijke platenlabel op, Oh Boy Records, waarmee hij volledige artistieke vrijheid behield.

Kees Jansen en ik hadden meegekregen dat John Prine in 1998 aan zijn keel en kaak was geopereerd vanwege kanker. De forse operatie heeft vervolgens op blijvende wijze zijn stem veranderd, maar de geest en de mentaliteit bleef onaangetast. Kees en ik hebben dan ook een fantastisch optreden meegemaakt, eentje die het beslist waard is om er een ‘stukje’ over te schrijven. Het heeft mijn enthousiasme voor het werk van John Prine alleen maar groter gemaakt. Ik luister nog steeds met heel erg veel plezier naar het materiaal van deze singer-songwriter. Groot was dan ook mijn ongerustheid toen ik tijdens de COVID-19 pandemie begreep dat John Prine in het ziekenhuis op was genomen. Verslagen was ik toen ik las dat hij aan de gevolgen van die – tot op dat moment onbekende – ziekte was overleden. Hoewel John Prine destijds herstellende was van de fysieke gevolgen van kanker, prees de landelijke pers zijn veerkracht. Dagblad de Volkskrant kopte destijds ‘Prine kan weer prachtig zingen’ en merkte op dat de zanger in Haarlem na elk voltooid liedje zichtbaar dankbaar en ontroerd was door het warme applaus van het Nederlandse publiek. De setlijst van deze avond was als volgt: Spanish pipedream ♦ Six o’clock news ♦ Please don’t bury me ♦ Angel from Montgomery ♦ Long monday ♦ Sam Stone ♦ Some humans ain’t human ♦ Souvenirs ♦ Fish and whistle ♦ Hello in there ♦ All the best ♦ Paradise.

Een paar dagen geleden vond ik een mooie recensie van dit optreden van John Prine. Deze recensie is op deze site (link opent op een nieuw tabblad) na te lezen.

Onderaan de post is een blokje waar u een reactie achter kunt laten. Ik stel dat zeer op prijs! U wordt gevraagd om een mailadres. Dit mailadres wordt niet gepubliceerd, maar stelt mij – als beheerder van deze site – in staat om te reageren op uw reactie. Het is ook mogelijk je te abonneren op Birdeyes. Kijk daarvoor op de homepagina van deze site en laat je mailadres achter. Je krijgt dan een berichtje als er een nieuwe post is geplaatst.